De film Mario, over een gay voetballer. 

Bron: Winq.nl.; foto: wiki.

We nemen een sprong in de tijd. Mario is doorgebroken bij de Hamburgse club St. Pauli – niet toevallig een van de minst homo-onvriendelijke clubs van Europa. Hij is succesvol en bekend, maar nog immer in de kast. Het jeugdvriendinnetje die in Bern al voor hem coverde, woont nu zelfs in Mario’s penthouse. Alles om de homoseksualiteit van de voetballer geheim te houden.

Het is duidelijk dat regisseur Marcel Gisler met deze film een punt wil maken, een thema wil agenderen. In kleine kring is dit gelukt, een breed maatschappelijk debat is vooralsnog niet losgebarsten. Je zou willen dat veel mensen deze film gaan zien om kennis te maken met de ogenschijnlijk homoloze voetbalwereld, maar eigenlijk wens je het publiek een betere film toe. Want inmiddels zijn filmkijkers gewend aan Netflix: waar een spannende of emotionele verhaallijn gemeengoed zijn, net als indrukwekkende effecten en cameravoering. Dit alles ontbreekt bij Mario. Het lijkt alsof het gehele budget van de film is opgegaan aan de draaidagen in het stadion van St. Pauli.

Aan de acteurs ligt het niet dat bezoekers licht depressief de bioscoop uitkomen – er wordt namelijk geen sprankje hoop geboden aan voetballers die nog in de kast zitten. En het feit dat films met een gay thema in 2019 blijkbaar nog steeds zo lowbudget moeten worden gemaakt, stemt ook niet hoopvol

Mario
Met: Max Hubacher, Aaron Altaras en Jessy Moravec

Regie: Marcel Gisler

Vanaf donderdag 28 maart in de bioscoop