Ismay Wielaert (20): “Twee zoenende vrouwen is blijkbaar nog steeds een taboe”

Elke keer als ze een regenboogvlag ziet voelt ze zich een beetje trots. Student Ismay Wielaert (20) uit Leeuwarden ziet het kleurige dundoek als erkenning. “Een teken dat je er mag zijn. Want er is nog veel te bereiken op het gebied van acceptatie van seksuele diversiteit.

Zelf wist ze op haar veertiende dat ze op vrouwen viel. Ze nam eerst een docente op de havo in vertrouwen en vertelde het toen aan haar vriendinnen. Pas daarna aan haar ouders. En nee, dat was niet omdat die problemen zouden hebben met een lesbische dochter. “Ik kom uit een heel fijn en open gezin. Maar ik moest een drempel over. Ik moest het zeker weten. Toen ik het mijn ouders vertelde, kreeg ik een huilbui. Een soort ontlading. Mijn ouders zeiden: Ja en? Prima toch?”

Het zong wel rond op haar school, maar het was geen ‘megading’, zegt ze. Wel keken veel scholieren op het eindexamengala vreemd op toen ze met haar vriendinnetje stond te zoenen. “Daar trok ik me niks van aan. Maar het geeft wel aan dat twee zoenende vrouwen blijkbaar nog een taboe is.” In haar dorp liep ze gewoon hand in hand met haar vriendin. Verbaal geweld was er niet. “Alleen blikken.”

Ze groeide op in het Friese dorp Appelscha. Op de havo werd er bij de biologieles alleen over heteroseks gesproken, herinnert ze zich. “Homoseksualiteit werd niet benoemd. Verder kende ik ook geen homoseksuelen.” Het had haar geholpen als ze die had gekend. “Het voelde best alleen. Als er een boegbeeld is, neemt het gevoel van eenzaamheid af.” Zichtbaarheid is daarom belangrijk, onderstreept ze. Het zou ook goed zijn als er op meer Friese middelbare scholen voorlichting zou worden gegeven over homoseksualiteit, vindt ze. “Maak het bespreekbaar. Dat zou veel homo’s die nog in de kast zitten enorm helpen.”

Dat Friesland als enige geen regenboogprovincie is, noemt ze ‘een beetje lullig’. “Hetero-politici kunnen wel zeggen dat Friesland inclusief moet zijn, maar ik vraag me af of je recht van spreken hebt. Hetero’s voelen niet wat het betekent als je een minderheid bent. Of als je om je heen steeds het scheldwoord ‘homo’ hoort. Welke negatieve lading dat heeft en wat dat met je doet als jonge homo.”

Dit artikel is overgenomen vanuit: dagblad Trouw, 310819.